Unha tregua 

Paris Joel

Ás veces o solpor do sangue espesa o camiño de volta
e o tránsito cara ó escuro vai máis amodo que un reloxo de papel.
Ás veces a foto finish é o voo dunha pardela no outono,
e o bico roubado á última amante, a pel da serpe inmortal. 
O insomnio é un pagode azul na selva preñada de soños, 
unha morea de ecos que xa non moven penedos nin rochas, 
ti es o único que queda para pechar a cancela do auditorio 
mentres as túas pantasmas rin no patio de butacas.
A suor dun pesadelo é o acelerón do diésel antes de agripar, 
chamas a túa nai na orfandade da madrugada 
e só responde, ó lonxe, o camión do lixo e unha billa que gotea.
Es consciente de que a música dun revólver 
está nos túneles onde se agachan as balas, 
e xiras o tambor sorrindo á balalaica.
Coma quen desfolla un trevo 
pasan pola gorxa os grolos dun gran reserva,
un viño tinto,
un Sol que esmorece,
e, ás veces,
unha tregua.
Partillar

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará