A DON ISAAC DÍAZ PARDO NO DÍA DO SEU PASAMENTO

Manuel Suárez de Concha
Fúcheste coma o vento silandeiro 
despois de noventa primaveras 
nun día frío e triste de xaneiro, 
e calaron para sempre as túas verbas, 
e de loito amenceu o teu rueiro, 
a túa aldea enxebre e agarimosa 
a túa Galicia, o teu pobo feiticeiro. 

E chórate o teu Castro en silenzo 
o Castro que ti tanto amaches, 
con bágoas de dor e sufrimento, 
con bágoas que perdéndose no ar 
son coma bicos que vai levando o vento 
pra que no teu viaxe derradeiro 
che amosen todo o seu sentimento. 

E o son de melodiosas notas 
dunha gaitiña galega, 
que triste tamén te chora, 
camiño do campo santo, 
mentres te levan prá cova, 
pra ese mundo dos mortos, 
pra esa escuridade lóbrega. 

Pero non te fuches, non, 
ti non te fuches pra sempre, 
pois nos nosos corazóns 
perdurarán as túas verbas, 
a túa imaxe, a túa paixón 
a túa obra transparente 
feita de sonos e amor. 

I eu Don Isaac me lembro 
de cando era moi novo, 
diso xa hai tanto tempo 
que case que non me acordo, 
pro nin o paso do tempo 
borraron aqueles sonos 
nin os felices momentos 

Nos que escomencei a pintar 
con tan soio quince anos, 
por iso quero lembrar 
as túas primeiras verbas 
animándome a debuxar 
froliñas de mil coóres 
para despois che amosar. 

Si, Don Isaac, así foron 
os meus primeiros comezos, 
pintando tazas, xarróns, 
xunto doutros compañeiros 
que tampouco esquezo, non, 
porque me ensinaron tanto 
alí preto, ao seu carón. 

Torres, Llerena, Montero, 
Ignacio, Marentes e outros, 
dos que tamén eu me lembro, 
e Dona Mimina vixiante 
corrixindo os nosos erros, 
pra que todo saíse ben, 
que todo fose perfecto. 






Partillar

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará